Archive for Shkurt, 2010
Meta: Në Beograd, edhe shqetësimet e Luginës së Preshevës
Tiranë, e hënë , 22 shkurt 2010 (medvegja.net)
Vizita e pritshme e ministri te Jashtem Ilir Meta ne Serbi do te kete ne fokus te saj edhe ceshtjen e te drejtave te shqiptareve ne Luginen e Presheves. Per kete arsye shefi i diplomacise shqiptare Meta priti ne nje takim te veçante nje delegacion te perfaqesuesve politik shqiptare ne Presheve i kryesuar nga deputeti Riza Halimi dhe kryetari i komunes Ragmi Mustafa.
Ministri i punëve të jashtme i shtetit shqiptar Ilir Meta
“Ne kemi pasur nje bisede shume konstruktive dhe besojme qe duke vazhduar kete dialog te gjithe se bashku do te arrijme te permiresojme te drejtat e shqiptareve ne Luginen e Presheves, kushtet ne te cilat ata jetojne me qellim nje integrim sa me te mire te tyre. Me qellim qe Lugina e Presheves te jete nje burim stabiliteti per gjithe rajonin dhe nje burim mireqenie dhe prespektive per banoret e saj, ne menyre te vecante per shqiptaret qe jane ndeshur vazhdimisht me veshtiresi te ndryshme”, tha Ilir Meta, zv.kryeminister, dhe Minister i Jashtem.
“Ne presim edhe nga vizita qe besoj do ta kemi ne nivelin me te larte dhe ne Beograd po dhe te perfaqesuesve me te larte te Serbise ne Tirane, qe te drejtat e shqiptareve ne Luginen e Presheves te avancohen te zgjidhen problemet e ndjeshme ekonomike, sociopolitike, ne arsim”, u shpreh Riza Halim, deputet ne Parlamentin Serb.
“Natyrisht kemi arritur te shpjegojme te gjitha problemet tona qe i perkasin kryesisht ne sferen e arsimit, po kemi shpjeguar dhe problemet qe i takojne sferes ekonomike, natyrisht dhe problemeve qe i takojne shqiptareve ne pikepamjen e perdorimit te lire te simbolit kombetar”, tha Ragmi Mustafa, kryetar i Komunes se Presheves.
Perfaqesuesit politik te shqiptareve ne Presheve shprehen bindjen se problemet e tyre do te trajtohen mese mire ne turin diplomatik te ministrit te Jashtem Meta ne Beograd dhe se shpresojne ne nje zgjidhje qe i sherben permiresimit te jetes se shqiptareve atje.
Alsat
Posted in Alarmante me Preshevën, rrezikon të shijoj realitetin e Medvegjës
Cyrih 20 shkurt 2010 (medvegja.net)
Realiteti është realitet edhe pse shpesh nuk na pëlqen ta pranojmë, ose nuk dëshirojmë ta tregojmë. Dëshira dhe mundësia edhe këto dyja në parim janë shumë larg njëra tjetrës.
Të shikosh në Aeroportin e Cyrihut, të shikosh në stacionin e autobusëve në Cyrih, apo në Bruksel, Dyseldorf…, përplot me bashkëkombas, të lodhur, të rraskapitur, dikend del dikush i afërt e pret për ta marrur, e dikushi mbetet me fatin e jetës, duke shikuar realitetin e ri dhe dëshirën e tij të ëndërruar me dekada. Ah, kjo varfëria dhe papunësia. ” O sikur ti kisha të sigurta 500 euro në Preshevë, kurr nuk kisha dalur në këtë dimër të ftoftë rrugës të evropës edhe ate me fëmijët e vegjël, por ja që fukarallëku, e dini se fukarallëku të dërgon në derën e hasmit.
Nuk ka punë, ose ke pak punë, por duhesh të jesh në partinë e atij apo këtij. Mjerim në Preshevë, nuk ka ndryshim, asgjë të re, por vetëm kafet plot me njerëz dhe bëjnë plane se si të dalin jashtë e të kenë një jetë më të mirë. Edhe unë dola kështu, do rri ndonjë ditë në Zvicër dhe pastaj do shkojë në Belgjikë, ose Francë, po thonë se atje po pranojnë refugjatë”-kështu na tha Bujari nga komuna e Preshevës, që kishte dalur nga Presheva. Heqja e vizave dhe e mira e saj?
Të bësh luftë, dihet se edhe mundesh të humbasësh edhe ushtarë, por nga mësimet e dështimeve, mësojnë ata që kanë ide për të pastruar etnikisht një vend.
Të largohet rinia nga atdheu ynë, atëherë çka pret nga vendi. Është alarmante situata me Preshevën dhe rrethinën e saj. Dihet se kush po përfiton nga këto largime. Dita ditës, përplot autobusat drejt evropës. Po mbetet Presheva e zbrazët, të dalësh në qytet, të mungon i afërmi, nuk e sheh shokun, kusheririn, dajën e kështu me radhë, ka udhëtuar, nuk e di se si i ka bërë 500 euro, me rëndësi paska shkuar në Belgjikë.
Armiqtë dinë se si të përfitojnë nga këto situata të dhimbshme. Edhe sa duhet të largohen, që të mbahet ndonjë tryezë debati në Preshevë, që të sqarojnë dhe ti jepet mundësi punësimi apo… A është duke mbajtur statistikë, se sa të rinjë e të reja po largohen nga Presheva. Edhe Medvegja ka filluar dalëngadal të largohet dhe sot është ajo situatë që është, që dëshirojmë ta kthejmë, si ka qenë, por Jo, nuk mundet të kthehet.
Situata e Medvegjës është krejt ndryshe, sepse largimi i tyre është në situatë tjetër, por kësaj radhe, nga Presheva, po largohen për një jetë më të mirë, por po zbrazet qyteti dhe rrethina.
Realitetet i dhimbshëm, përveç traumave të tjera, që kanë lidhje me problemet e shumta që i ka Presheva, vazhdojnë t’na ofrojnë edhe këtë realitet të idhët, po përjetojmë largimin e të rinjëve dhe tek tuk edhe familje të tëra. Ky largim e ka shumë të vështirë të frenohet, sepse hovi është i madh, sikur dallgët e mëdha të detit.
Prej ditës së parë të heqjes së vizave, pra më 19 dhjetor 2009, janë larguar dhe po largohen plot të rinjë dhe familjarë nga Presheva e me rrethin.
Jeta rinore është total e bllokuar në Preshevë, dëshiron të realizosh një ide të mirë për rininë e asaj ane, je i bllokuar, sepse jemi mësuar me hapje kafiqesh, bastoresh.
Presheva është e njohur me intelektualët e saj, me afaristë e saj e veprimtarët e situatave të ndryshme, por akulli i fortë e ka kapur me heqjen e vizave dhe askushi nuk e flet asnjë fjalë, por këto fjalë, diskutohen nëpër rrojtore dhe kafiqe.Janë bllokuar mundësitë nga politika dhe institucionet “nyje”, pra që nuk u hapin as rrugë veprimi, as u krijojnë mundësi për të dhënë kontributet.
Këta që po largohen, kanë qëllimin për të mos u kthyer më, sepse nuk mund të bashkëjetojnë me një realitet poshtërues. Presheva i gjason realitetit të dhimbshëm, je shumë i pasur ose i varfër.
Me shumë bashkëkombas që po i takojmë në diasporë, po thonë se largimin e kanë bërë si një mundësi të detyruar, të vetëdijshëm se duhet ta hidhnin këtë hap, ose të rrinë në fukarallëk, sepse askush nuk mendon për të mirën e tyre. Jeta rinore është mjerim total. Nuk ka aktivitete rinore dhe situata gjithnjë e më shumë po rëndohet. Diskutimi primar është politika. Shumica që po largohen, mendojnë se do të gjejnë punë, por edhe mundësia tjetër është, që të martohen dhe ti bëjnë letrat apo të regjistrohen si refugjatë, bile ta bëjnë një jetë më të mirë.
Të drejtat e atyre që duan ndryshime radikale në Preshevë dhe që kanë ide prosperiteti vazhdojnë të mbeten monopol i zyrave të “kuadrit” të partive, të cilat nuk të pranojnë në punë, nëse nuk mban parullat e reklamës së partisë, nëse nuk bëhesh shërbëtor i llafosjes, nëse nuk bëhesh servil dhe bashkautor i heshtur i interesave të kapove të atyre që janë të fortë.
Kjo “hemorragji” po gërdit me të madhe rininë bile edhe më të vjetrit.
Përditë ikin, dhe nuk ka përpjekje të intelektualëve e specialistëve të vendit, për ta shëruar këtë eveniment të rëndë që po ndodh.Kush do ta merr përgjegjësinë, që nëse pas tre vjetëve, Presheva të jetë gati si Medvegja?
Këtë largim e diktojnë pagat e ulëta ose injorimi ndaj atyre që duan ndryshime dhe papunësia e madhe.
Politika po e sheh mirë këtë realitet që po ndodh, por nuk përpiqet ta parandalojë ose të krijojë kushte, të paktën minimale bindëse e konkrete, qoftë nga pozita apo opozita.
Shumica e të rinjëve që kryejnë studimet, shkojnë në Kosovë për një jetë më të mirë, sepse po mbete në Preshevë, je i kufizuar dhe provincial.
Është e natyrshme që të ikësh nga një shoqëri e cila udhëhiqet (jo vetëm sot) nga njerëz që politikën e shohin vetëm për të siguruar një pagë.Rinia është e ardhmja e çdo shoqërie dhe si të tillë ata duhet që të kenë të ardhura të mjaftueshme të përballojnë mënyrën e jetesës në vendet ku ata jetojnë dhe tu jepet hapësirë veprimi dhe jo të ngulfatet.
Nëse e kontrollojmë rininë për së afërmi, për ne do të jetë e mundur që të konkludojmë se rinia në përgjithësi është tri llojesh: Rinia e udhëzuar drejt, rinia e devijuar apo perverse, dhe rinia e cila është në konfuzion (në mes të mirës dhe së keqes).
Rinia, pjesa më e re dhe më vitale e atdheut, ndodhet në udhëkryq të rëndë. Ndodhet në udhëkryqin mundonjës të së ardhmes më të sigurt dhe kërkimit dëshpëronjës të një shprese optimiste.Realiteti ynë shqiptar nuk është në gjendje ti krijoj rinisë një hapësirë me horizonte e vizione krenarie, dinjiteti e perspektive.
Rinia e Preshevës është në një “burg të madh”, provincë, që po vazhdove të kërkosh realizim idesh, të dalin thinjat dhe dorëzohesh dhe sillesh nga qendra e qytetit e vjenë deri tek shkolla fillore, shikon dhe prap kthehesh prapa, ku me shku, një rrugë dhe një drejtim, monotoni.Burg i madh shpresash, ëndërra e jetëra të privuara që vërtiten dëshpërimisht rreth mureve të ftohta refuzuese të paternalizmit e nepotizmit më cinik. Nuk ka shpresë, nuk ka të ardhme dhe së fundi asnjë atdhe për këtë rini të drobitur e të brengosur nga sindroma e “ikjes nga sytë këmbët”, nga varfëria, papunësia…
Të debohet rinia është si të dëbosh të ardhmen dhe shpresën e një kombi.
Ky është realiteti i idhët, që dikujt nuk i shkon për huji, por lëkura e trashë duron dhe një ditë plas ose infektohet. Presheva në vend se të jetë një parajsë e lumtur, me gjithë atë energji idesh që ka rinia e asaj ane, presin ditë më të mira, por realiteti është realitet, është nyje e idhët, ose “burg”. Si të parandalohet kjo ikje e madhe nga këto treva?
A duhet të presim pa ngritur zërin e realitetit? Rinia e diasporës dhe qytetarët e kësaj treve, do të dijnë ti përballojnë kësaj që po ndodh, por natyrisht, duhet ngritur zërin e dhënies të mundësive prosperuese për këtë pjesë të atdheut të kësaj Albanie të vogël. Preshevë mbahu e fortë…
Nga Dashnim HEBIBI (Drejtues i Qendrës Mediale Shqiptare në Botë dhe agjencise se lajmeve kosovaere.ch)
EDHE PRESHEVA FESTON BASHKË ME KOSOVËN
Preshevë 17 Shkurt
- Në ditën kur para dy viteve shteti për të cilin luftuan breza të tërë,u shpall I pavarur,I gjitë kombi shqipëtarë po festonte për bërjen e Kosovës shtet të pavarur e sovran,nuk mund të mungonte mes gjtha trojeve edhe Lugina e Preshevës e cila para dy viteve pra kur u shpall Kosova e pavarur nuk guxonte të shprehte entuziazmin të cilin jo vetëm Preshevarët por e të gjithë shqipëtarët anë e mbanë e kanë nëpër arterie ndër shekuj. Këshilli organizativ komunal ka organizuar një program festiv me të cilin ka festuar ditën e pavarësis së shtetit më të ri në botë.
Nëpër rrugët e qytetit nuk është vërejtur ndonjë ndryshim sa I përket rritjes se forcave të rendit as nga ana e policisë as nga ana e xhandarëve që në të shumtën e rasteve nuk përtojnë të jenë present. Manifestimi kuturo-artistik në sallën e madhe të shtëpisë së kulturës filloi prej orës12:30 dhe zgjati për rrethë një orë e gjysmë ku u prezantuar këngë,valle si dhe pjes dramaturgjike nga vallëtarë,aktorë dhe këngëtarë të vendit.
Të pranishëm në sallë përpos pushtetarëve dhe shumë intelektualëve u vërejt një numër I madhë I nxënësve nga shkollat e mesme dhe fillore të cilët në duar mbanin flamuj të Shqipërisë,Kosovës,si dhe të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Hapjen e manifestimit e bëri kryetari I komunës së Preshevës z.Ragmi Mustafa I cili përshendeti dhe ua uroi pavarësin të pranishëmve njëherit ai u shpre se në një të ardhme shpresojnë që kjo datë të jetë pjesë edhe e Preshevës.
Kushtrim MALIQI
presheva.com
Opinione
UNE JETOI GJITHNJE
16 shkurt 2010 (medvegja.net)
Të shkruash dhe përkujtosh jetën dhe veprën e të nderuarit z. Bafti Krasniqi dmth. të radhitësh edhe ndonjë gurë në murin kala të historisë kombëtare të popullit shqiptar të komunës së Medvegjës, në themelet e të cilit qëndron i skalitur thellë emri i këtij patrioti të madhë të kësaj pjese të skajshme të trungut etnik shqiptar..
Ta quash mësues i popullit Bafti Krasniqin, është padyshim nderë dhe respekt që i bëhet punës dhe veprës së tij, por Ai ishte më shumë se kaq. Ishte burim i shpresës për një të ardhme më të mirë për popullatën shqiptare të kësaj ane, baba i secilës shkronje e fjale shqipe që u shkrua në institucionet komunale të Medvegjës. Ishte një digë e madhe në të cilën u përplasen të gjitha përpjekjet serbo-sllave për të asimiliuar e shpërgulur shqiptarët nga trevat e tyre historike.
Baftiu asnjëher nuk u zbraps para sfidave dhe sakrificave që i kërkonte koha. … Mostra tutto
Bafti KRASNIQI
Nga secila betejë dilte fitimtar, i kalitur dhe i vendosur që të qëndroi stoikisht në rrugën drejt qëllimit të cilin ia kishte shtruar vetes – që bashkëvendasët e tij shqiptarë ti ndihmoi të shkollohen në vendlindjen e tyre, të sigurohen bursa e kredi për shkollimin superiorë në Kosovë dhe kështu të mbahej një lidhje e natyrshme me trungun etnik, prej nga ktheheshin shumë të rinjê e të reja me diploma universitare e mbi të gjitha ktheheshin të motivuar e kalitur në frymën patriotike e kombëtaer. Eshtë angazhuar pa ndërprerë në luftën e pakomprimis me pushtetarët serb dhe disa “shqiptarë” të mjerë, siq i quante ai, që bashkvendasët e tij të gëzojnë të drejtat dhe liritë njerëzore, politike e qytetare, të mos i nënshtrohen presionit serb i cili i shtynte drejt shpërnguljes e të jetojnë me dinjitet e krenari në tokat e tyre..
Atyre që patën fatin të jetojnë kohën e Bafti Krasniqit, padyshim iu ka ngelur në mendje kjo periudhë kur shqiptarët për herë të parë filluan të flasin me gjuhën e tyre amtare në administratën komunale, të përdorin flamurin kombëtar në festa e darsma pa qenë tê ndjekur e persekutuar nga regjimi serb.
Kur Pranvera Studentore e Prishtinës në vitet e tetëdhjeta filloi të lëkund themelet e kalbura të Jugosllavisë titiste, Bafti Krasniqi si nënkryetar komune në Medvegjë priste dhe përcillte çdo student që lëvizte nga Kosova për në vendëlindje dhe anasjelltas për t’u informuar mbi rrjedhën e ngjarjeve dhe për të dhënë instrukcionet e nevojshme që kjo lëvizje të mbahej gjallë dhe të radikamlizohej edhe më tepër.
Sa u gëzohej Baftiu këtyre ngjarjeve edhe pse ishte i vetëdijshëm se edhe vet do të jetë viktimë e kësaj pranvere të madhe.
I ndjekur dhe etiketuar si irredentist e nacionalist shqiptar, nga shovenistët serb dhe nga hyzmeqarët e tyre « që mbinin si këpurdhat pas shiut » u detyrua të lë postin e nënkryetarit, por asnjëher dhe për asnjë çast nuk ndërpreu veprimtarinë e tij patriotike e atdhetare, deri në frymën e tij të fundit.
Bafti Krasniqi vdiq me ëndrrën e tij të cilën në vaargjet e tija e përshkruante kështu:
Sikur të ishim një, si një grusht
S’ka ç’na bën as top as pushkë
Dhe pikërisht ndasitë dhe përqarjet në mes krerëve shqiptarë ishin alfa dhe omega e të gjitha luftërave të humbura, vuajtjeve e persekutimeve, ndjekjeve e shpërguljeve që iu bënë shqiptarëve në gjithë hapsirën gjeografike ku jetonin.
Në komunën e Medvegjës edhe pse ishte ky një teritor relativisht i vogël i banuar me shqiptarë, kjo dukuri negative ishte po aq e shprehur.
Edhe sot kjo ëndërr e Bafti Krasniqit dhe shumë intelektualëve të tjerë, që ti shof shqiptarët të bashkuar, vazhdon të mbetet vetëm ëndërr, ndërsa rezultat i kësaj dukurie është tkurrja e vazhdueshme e hapsirës etnike shqiptare.
Vepra e Bafti Krasniqit nuk duhet harruar. Emri i tij duhet përjetësuar në ndonjë emërtim rruge a institucioni kulturor në hapsirat e komunës së Medvegjës, në Preshevë e Bujanoc, e përse jo edhe ne Kosovë.
Baftiu ishte një pishtar, ishte qiriu vet, i cili u dogj që të tjerët të jetojnë në dritë.
Bafti Krasniqi ka mbetur fanar që shëndrit edhe sot këtë pjesë të Kosovës Lindore.
Njê epitaf mbi varrin e tij i cili në mënyrën më dinjitoze do të simbolizonte jetën, vepreën dhe sekrificën e këtij burri të madh do të ishte:
„Mos më pandehni të tretur
Unë jetoi gjithnjë
Me shpresë se nuk do të vdes
Deri atë ditë
Kur i fundit shqiptar
Në këto troje t’ket mbetur”
Shkruan : Ali HAJDINI
Fotografit : medvegja.net
Prishtinë 6 Shkurt 2010(Medvegja.net)
Mësusi i popullit Bafti Krasniqi u lind më 1937 në lagjen Vllase në Gèrbac të Medvegjës , në një familje të varfér por aktive gjat tërë dekadave me ndjenja dhe zemër Shqiptare.
Shkollën fillore katër vjeqare e kreu në gjuhen serbe në Ramabanjë, prej ku i vazhdoi mësimet në gjuhën shqipe në Hogosht fshat ky në Kosove nga i cili me Medvegjen e ndan vetëm vija kufitare.
Semimaturen e kreu ne vitin 1954,me suksese te shkelqyeshem edhe pse nen kushte mjaft te veshtira materiale.
Ne shtatore te te njejtit vit ne fshatin Gerbac ia filloi punes si mesues i pare me mesim ne gjuhen amtare shqipe,ne tere treven e komunes se Medvegjes.
Ne Lisocke te Kamenices punoi si Mesues gjat viteve 1956/57.
Ne vendlindje u kthye te punoi , pasi mbaroi sherbimin ushtarak.
Ne vitin 1963 u regjistrua ne Shkollen dyvjeqare te Normales se Gjilanit,ku e perfundoi me suksese.
Ishte mesuesi i pare qe udheheqi mesimin ne gjuhen shqipe te klases se peste ne Banjen e Sjarines ne vitin 1965.
Ne vitin 1965 u kthye ne fshatin Gerbac ku punoi deri ne vitin 1971.
Nga posti i mesuesit kaloi ne Medvegje ku punoi si perkthyes, referent per qeshtjen e arsimit dhe nenkryetar i komunes se Medvegjes.
Ishte organizator dhe angazhues per hapjen e mesimit per here te pare poashtu ne gjuhen shqipe ne komunen e Medvegjes ne vitin 1976 te katervjeqares.
Pas shume peripetive dhe mospelqimin e organeve komunale qe te mos kete shkollim te metutjeshem ne gjuhen shqipe ia doli te hape per here te pare edhe klasen e peste me mesim ne gjuhen shqipe.Pas ketij angazhimi kombetare per dijuni e perparim kombetare te shqipes se kesaj treve e perjashtuan nga ish Lidhja Komuniste si shprehje e mosknaqesise se pushtetit per angazhimet kombetare shqiptare.
Vdiq ne moshen mjaft te re ne vitin 1983,duke lene pas vete shum shok,miq e dashamire.
Bafti Krasniqi edhe sod e ksaj dite kujtohet me endje te madhe nga popullata e komunes se Medvegjes dhe jo rastesisht e mori titullin Mesus i Popullit,pasi qe ket titull e kriojoj me vite te tera.Mesusi i jon i nderum la gjurme
MËSUESI DHE POETI I POPULLIT BAFTI KRASNIQI
Një djep i shqipeve u përkund në Kosovën Lindore,kohën kur retë e zeza kishin mbuluar këto treva,dritën e të cilëve e kishin nxënë korbat e zi që endenin lirshëm mbi qiellin shqiptar.
Sllavët po bënin çfarë po u tekët kundër shqiptarëve sepse ishin të bashkuar, herë hapur, e herë pas kulimave e perdeve e liderët shqiptarë duanin ta bëjnë copë-copë njëri-tjetrin. Fyheshin e shtyheshin me bërryla dhe radhisin vetën e tyre në majat e atdhetarizmit e trimërisë. Intelektualët tonë , nga ana tjetër, nuk kishin kohë të punojnë në profesionet e tyre, po ishin hedhur në shërbim, ca të një lideri e ca të një tjetri. Sllavët pushtues e okupues trojesh shqiptare kanë botuar dhjetëra e dhjetëra libra plot rrena duke himnizuar popujt e tyre e duke ofenduar e shtrembëruar historinë e popullit tonë. Intelektualët e shkrimtarët tonë nuk ia kanë ngenë për këtë.At kohë u rrit Bafti Krasniqi,i cili boten e ketyre padrejtesive e kuptoj me vitet e femijerisë.
A MUND TË HESHTET
A mun të heshtet
Kur
Korbat të krrokasin
Mbi kokë
A mund të heshtet
Kur
Emrin ta mohojnë
Fjalën ta ndalojnë
A mund të heshtet
Kur
Duan vetën ta mohosh
ABC-en të mos e mësosh
E ne jemi ata që jemi
Tokë tjetër s’kemi
Dimrit s’i thuhet verë
Baftiu i edukuar mirë në frymën kombëtare,po ndiente dhimbjen e madhe kur korbat e futes sllave i ndiqnin popullatën shqiptare të asaj treve,u kishin hypur në majë koke,hijet e tyre të zeza po krrokasnin dhe po i ndiqnin pas shpine.Baftiu si arsimdashës i fortë që ishte po e mbyste dhembja që pushtuesi po mundohej këtë popull të përvuajtur liridashës,të e fuste në skëterrë,të e mësonte me të zezën,që të zezës të i thonin e bardhë,që robërisë të i thonin liri,duke u përpjekur që të zhdukte sa më shumë shqiptar të shquar të asaj treve jo vetëm fizikisht,por edhe zhdukjen e kulturës së tyre që ishte aq më e rrezikshme se zhdukja fizike,sepse kështu shqiptarët do i lente pa identitet,kurse Baftiu nuk mundi në asnjë mënyrë të heshtej ndaj këtyre elaborateve sllave.
Baftiu në rritjen e tij,shtoj dashurinë për atdheun dhe kombin,andaj kjo dashuri e nxiti të vjershëroi.Ai po vjershëronte ate që po ndjente.Ai ishte i sigurtë që po populli i tij po të bashkohej në një trup dhe në një fjalë do të thyante pushtuesin,por kjo nuk po ndodhte sepse fillimisht pushtetarët tanë tjetër po hartonin në letër dhe krejt tjetër në bashkëpunim me pushtuesin po punonin kundër popullit liridashës,në anën tjetër disa shqipfolës po ndihmonin gjuetinë sllave mbi vëllëzerit tanë liridashës,dhe poezinë e tij e nis kështu:
SIKUR TË ISHIM NJË
Sikur të ishim një, si një grusht
S’ka ç’na bën as top as pushkë
Për fatin tonë të zi, për fat të keq
Nuk mbetet pa mbir ndoj sojkeq
T’i rrahë krahët, të shtiren si miq
Andej pas shpine gjithçka fëlliq
Kur e don puna për ndoj akcion
Treten si vesa, sikur toka i lëshon
Sërish shfaqen si këpurdha pas shiu
Bëhen si s’din gjë era mendet u fshiu
Nuk më ka ndodhur jo vetëm një herë
Që të kem punë me të tillë, të mjerë
Populli i din të gjitha, asgjë s‘harron
Të zezës të bardhë, kurr nuk i thonë
Në pranverë bujku atë që e mbjell
Kur të vie vjeshta kthehet e mbledh
Një poet i cili nuk duhet të lihet në pluhurin e harresës,por që të punohet në ndriqimin e veprës së tij është poeti ynë Bafti Krasniqi,mësuesi dhe poeti i popullit,që flijoj për atdheun e kombin,për rininë e shkollën,që nxori me dijen e tij gjenerata të ndritura të arsimit,që i bëri rezistencë pushtuesit me forcë e pendë.Ai ishte në zemrën e popullit,ftonte popullin liridashës për bashkim,por i ftonte edhe shërbëtorët e pushtuesit që të heqin dorë nga ajo ndyrësirë dhe të kthehen në anën e popullit.Koha e tij ishte kohë e vrëret,por ai ishte yll ndriques i saj,i bashkangjitur me shumë yje tjera të kësaj treve,që gjithqka flijonin për atdheun dhe kombin.
Bafti Krasniqi mbetet një pishtar i shejtë i trojeve shqiptare,mësues dhe poet i popullit,vepra e të cilit do të ndriqohet,mësohet dhe ndiqet me interesim të frymës kombëtare të brezave tanë.
Shkruan:Miradije Zymberi
Ballina : Medvegja Forum
