Ai qe e din qka jan me te vertet vlerat e mirfillta kombetare,e qmon dhe vlerson shum edhe figuren e Bafti Krasniqit sepse ai ishte dhe do mbes gjithmon nje shqiptar me te fjitha tiparet e nje njeriu te atille.

Andaj ne sod perkulemi para jetes dhe vepres se ketyre njerzve.

Ju lumte:”Medvegja.net”, e nderuara Miradije Zymberi, te nderuar Shaban, Burim e Ali,per at qe shkruat per kete NJERI te mire, te dashur dhe te madhe.Sepse, vetem njerezit qe kultivojne dhe cmojne vlerat njerezore te Vendlindjes dhe Kombit, bejne nje pune shume te madhe dhe te ndershme. Ju shkruani per nje personalitet te shquar te Vendelindjes, shkruani per nje njeri te mire.Ju lavdroni nje te lavdruar. E zmadhoni edhe me nje te madhe. Ju beni nje lartesi edhe me te larte.Ne fakt, duke lavdruar dhe zmadhuar te Madhin- Bafti KRASNIQIN, ju e ngritni edhe vehten aty ku e keni vendin- nder te miret dhe nder te mdhenjte.

“Me i mire se i miri, eshte vetem ai qe e lavdron te mirin”, thote Populli.

Të shkruash dhe përkujtosh jetën dhe veprën e të nderuarit z. Bafti Krasniqi dmth. të radhitësh edhe ndonjë gurë në murin kala të historisë kombëtare të popullit shqiptar të komunës së Medvegjës, në themelet e të cilit qëndron i skalitur thellë emri i këtij patrioti të madhë të kësaj pjese të skajshme të trungut etnik shqiptar..
Ta quash mësues i popullit Bafti Krasniqin, është padyshim nderë dhe respekt që i bëhet punës dhe veprës së tij, por Ai ishte më shumë se kaq. Ishte burim i shpresës për një të ardhme më të mirë për popullatën shqiptare të kësaj ane, baba i secilës shkronje e fjale shqipe që u shkrua në institucionet komunale të Medvegjës. Ishte një digë e madhe në të cilën u përplasen të gjitha përpjekjet serbo-sllave për të asimiliuar e shpërgulur shqiptarët nga trevat e tyre historike.
Baftiu asnjëher nuk u zbraps para sfidave dhe sakrificave që i kërkonte koha.
Nga secila betejë dilte fitimtar, i kalitur dhe i vendosur që të qëndroi stoikisht në rrugën drejt qëllimit të cilin ia kishte shtruar vetes – që bashkëvendasët e tij shqiptarë ti ndihmoi të shkollohen në vendlindjen e tyre, të sigurohen bursa e kredi për shkollimin superiorë në Kosovë dhe kështu të mbahej një lidhje e natyrshme me trungun etnik, prej nga ktheheshin shumë të rinjê e të reja me diploma universitare e mbi të gjitha ktheheshin të motivuar e kalitur në frymën patriotike e kombëtaer. Eshtë angazhuar pa ndërprerë në luftën e pakomprimis me pushtetarët serb dhe disa “shqiptarë” të mjerë, siq i quante ai, që bashkvendasët e tij të gëzojnë të drejtat dhe liritë njerëzore, politike e qytetare, të mos i nënshtrohen presionit serb i cili i shtynte drejt shpërnguljes e të jetojnë me dinjitet e krenari në tokat e tyre..
Atyre që patën fatin të jetojnë kohën e Bafti Krasniqit, padyshim iu ka ngelur në mendje kjo periudhë kur shqiptarët për herë të parë filluan të flasin me gjuhën e tyre amtare në administratën komunale, të përdorin flamurin kombëtar në festa e darsma pa qenë tê ndjekur e persekutuar nga regjimi serb.
Kur Pranvera Studentore e Prishtinës në vitet e tetëdhjeta filloi të lëkund themelet e kalbura të Jugosllavisë titiste, Bafti Krasniqi si nënkryetar komune në Medvegjë priste dhe përcillte çdo student që lëvizte nga Kosova për në vendëlindje dhe anasjelltas për t’u informuar mbi rrjedhën e ngjarjeve dhe për të dhënë instrukcionet e nevojshme që kjo lëvizje të mbahej gjallë dhe të radikamlizohej edhe më tepër.
Sa u gëzohej Baftiu këtyre ngjarjeve edhe pse ishte i vetëdijshëm se edhe vet do të jetë viktimë e kësaj pranvere të madhe.
I ndjekur dhe etiketuar si irredentist e nacionalist shqiptar, nga shovenistët serb dhe nga hyzmeqarët e tyre « që mbinin si këpurdhat pas shiut » u detyrua të lë postin e nënkryetarit, por asnjëher dhe për asnjë çast nuk ndërpreu veprimtarinë e tij patriotike e atdhetare, deri në frymën e tij të fundit.
Bafti Krasniqi vdiq me ëndrrën e tij të cilën në vaargjet e tija e përshkruante kështu:

Sikur të ishim një, si një grusht
S’ka ç’na bën as top as pushkë

Dhe pikërisht ndasitë dhe përqarjet në mes krerëve shqiptarë ishin alfa dhe omega e të gjitha luftërave të humbura, vuajtjeve e persekutimeve, ndjekjeve e shpërguljeve që iu bënë shqiptarëve në gjithë hapsirën gjeografike ku jetonin.
Në komunën e Medvegjës edhe pse ishte ky një teritor relativisht i vogël i banuar me shqiptarë, kjo dukuri negative ishte po aq e shprehur.
Edhe sot kjo ëndërr e Bafti Krasniqit dhe shumë intelektualëve të tjerë, që ti shof shqiptarët të bashkuar, vazhdon të mbetet vetëm ëndërr, ndërsa rezultat i kësaj dukurie është tkurrja e vazhdueshme e hapsirës etnike shqiptare.

Vepra e Bafti Krasniqit nuk duhet harruar. Emri i tij duhet përjetësuar në ndonjë emërtim rruge a institucioni kulturor në hapsirat e komunës së Medvegjës, në Preshevë e Bujanoc, e përse jo edhe ne Kosovë.

Baftiu ishte një pishtar, ishte qiriu vet, i cili u dogj që të tjerët të jetojnë në dritë.
Bafti Krasniqi ka mbetur fanar që shëndrit edhe sot këtë pjesë të Kosovës Lindore.

Njê epitaf mbi varrin e tij i cili në mënyrën më dinjitoze do të simbolizonte jetën, vepreën dhe sekrificën e këtij burri të madh do të ishte:

„Mos më pandehni të tretur
Unë jetoi gjithnjë
Me shpresë se nuk do të vdes
Deri atë ditë
Kur i fundit shqiptar
Në këto troje t’ket mbetur”

(Mësuesit tanë Bafti Krasniqit)

Rruga jote shteg lirie
ti e deshe prej fëmijërie
ti poet ,mësues i kombit
do nderohesh,para Zotit
kur na ndiqte ne përbindshi
ti qëndroje i fortë si lisi
mësuesi ynë Bafti Krasniqi.
ishe maja e dijes shqipe
kudo barte burim drite
kur na shembnin ne kulturën
ti e mbaje ngrohët si furrën
do ndriqohesh nëpër breza
ti je fjala,ne qëndresa
mësuesi ynë i diturisë
brezat dije i ke pajisë
vargu yt me porosi
i frymëzon brezat e ri
burim dijes të shkollave shqipe
ndriçon brezat
pishtar drite.