Kosova e plagosur rëndë

ndër dhëmbë shtrëngonte dhimbjet

korbat ëndërronin vetmevete

thoshin –ta marrim Lindoren

e ndajmë në dysh

e kryqëzojmë në kryq

dhe pastaj Tetovë e Ulqin

kështu të lozin me gjakun tim

një gjë nuk e kuptonin korbat

se tokat janë tonat

ngado ku sulen Shqiponjat.

Sa e bukur ishe dhe je Tupalla ime
Vendelindja e Zenelit dhe Idrizit
Vendi i trimerise dhe urtesise
Gjithenje ne balle te Arberise.

E ruajte mire cdo gje Shqipetare
Gjuhen, doket e bujarine
E ngrite larte trimerine.

Kur kerkojhej dhe ne ditet e veshtira
Kur ditet dukeshin nate nga tymi
Dhe netet dite nga flaka
I ruajte me krenari te gjitha.

I strehove ne malet tona
Shpesh midis rryfeve e bubullimave
Qe askush te mos i prekin.

Qendrove kokelarte, s’u mposhte
Pate vdekje te vogla
Vdekje qe mori jete njerezve
Vdekje qe ngriten lavdine.

Vdekje qe merre gjuhe e doke
Vdekje qe merre Arberine
Kete s’e lejove Tupalla ime.

Sepse, vendi im i dashur
Edhe Ti, si mbare Shqiptaria
Ke lind bashk me Perendite
Dhe e PAVDEKSHME je.

Aq e bukur je Tupalla ime
Vend i heronjeve dhe urtesise
Perhere ne ball te lavdise.